Firma Alcatel-Lucent poinformowała, że naukowcy z jej centrum badawczego Bell Labs ustanowili nowy rekord szybkości transmisji optycznej wynoszący ponad 100 Pb/skm (czyli 100 mln Gb/skm).

Eksperyment ten polegał na przesyłaniu odpowiednika 400 płyt DVD na sekundę na odległość 7000 km odpowiadającą mniej więcej odległości między Paryżem a Chicago. Jest to największa jak dotychczas przepustowość osiągnięta na odległości transoceanicznej. Przekracza ona dziesięciokrotnie przepustowość uzyskiwaną w dzisiejszych najbardziej zaawansowanych komercyjnych kablach podmorskich. Aby uzyskać takie wyniki naukowcy wykorzystali w nowatorski sposób nowe techniki detekcji oraz zastosowali zróżnicowaną gamę technologii modulacji, transmisji i przetwarzania sygnałów.

Inżynierowie wykorzystali 155 laserów, przy czym każdy z nich działał z inną częstotliwością i przesyłał 100 gigabitów danych na sekundę. Imponujący wynik został osiągnięty poprzez przemnożenie liczby laserów przez ich szybkość transmisji równą 100 Gb/s i następnie poprzez przemnożenie tak uzyskanego zagregowanego wyniku równego 15,5 Tb/s przez odległość 7000 km, na którą przeprowadzono transmisję.

Laboratorium Alcatel-Lucent Bell Labs

Kombinacja szybkości i odległości wyrażana w bitach na sekundę na kilometr (b/skm) jest standardową metodą pomiaru szybkiej transmisji optycznej. Transmisji dokonywano przez sieć, której regeneratory (urządzenia wykorzystywane do utrzymywania odpowiedniej mocy sygnału optycznego na dużych odległościach) były oddalone od siebie o 90 km. Odległość ta jest o 20% większa od zazwyczaj stosowanej w takich sieciach.

Wyzwanie związane z utrzymaniem transmisji na takich odległościach było podczas tych eksperymentów znacznie większe w związku z szumami (zakłóceniami w sygnałach) pojawiającymi się w miarę wzrostu szybkości transmisji. Badacze zwiększyli również przepustowość poprzez połączenie zaawansowanych cyfrowych procesorów sygnałowych opartych na detekcji koherentnej, technologii która umożliwia wydobycie większej szczegółowych parametrów sygnału świetlnego niż pozwala na to metoda detekcji bezpośredniej stosowana zazwyczaj w dzisiejszych systemach.

Za pomocą tej techniki naukowcy byli w stanie skutecznie zwiększyć przepustowość poprzez zwiększenie liczby źródeł światła wprowadzonych do jednego światłowodu, utrzymując rozdzielność poszczególnych długości fal aż do momentu dotarciu sygnału do celu.